เมื่อก่อนภรรยาผม จะหงุดหงิดง่าย โมโหร้าย และมักชวนทะเลาะ ผมจึงใช้เทคนิคสร้างสันติสุขในครอบครัวอย่างง่ายๆ คือ เมื่อใดที่เธออารมณ์ไม่ดี เริ่มบ่น ผมจะรีบไปเปิด DMC ทันที แล้วบอกว่า "ดูสิ เดี๋ยวไปเกิดเป็นยักษ์นะ ทำไมเราไม่พูดกันดีๆ ทำไมต้องโมโห เห็นมั้ย...ดูหลวงพ่อสิ ท่านยิ้ม ท่านไม่โกรธ" เธอก็จะหยุดคิดแล้วสักครู่เธอก็หยุดบ่น เธอใจเย็น มีเหตุผลมากขึ้น ผมทึ่งจริงๆ ครับ ที่ DMC ทำให้เธอเปลี่ยนแปลงไปอย่างใหญ่หลวงครับ
กลุ่มลูกเสือรุ่นเล็ก The 1st Bisley Beavers ได้เดินทางมาที่วัดพระธรรมกายเพื่อเรียนรู้สมาธิและความรู้ในพระพุทธศาสนา
เรื่องราวของเด็กชายคนหนึ่ง ที่ป่วยด้วยโรคร้ายตั้งแต่เยาว์วัย ตอนแรกที่คุณพ่อของเขาทราบ ถึงกับสติแตก เสียใจเป็นอย่างมาก แต่ได้กัลยาณมิตรแนะนำให้ปฏิบัติธรรม จึงทำให้จิตใจสงบลง และได้มาสร้างบารมีกับหมู่คณะ...เด็กน้อยผู้น่าสงสาร เมื่อมาวัดแล้ว ก็ได้สร้างบุญสร้างบารมีกับหมู่คณะ ทั้งทำด้วยตนเองและชักชวนผู้อื่น...ความตายไม่มีนิมิตหมาย ไม่เลือกว่าจะเป็นผู้ใหญ่ ผู้ชรา หรือแม้แต่เด็ก...เราต้องหมั่นสั่งสมบุญให้มากๆ เมื่อตายแล้วจะได้ไปสู่สุคติ
วันนี้ผู้สื่อข่าวสว่างจะพาทุกท่านไปติดตามกับภารกิจลูกพระธัมฯพันธุ์ฮาร์ดคอร์ กับงานบุญมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกของโลกตักบาตรแสนรูป 72 ปี พระเทพญาณมหามุนี
หลวงพ่อคะ...ตั้งแต่ลูกปิดบัญชีทำบุญ ด้วยใจที่อยากจะรื้อผังจนของตัวเองออกไปให้หมด คนตกงานอย่างลูกสามารถทำบุญ M ได้ถึง 4 ปีซ้อนอย่างเหลือเชื่อ ทั้งๆที่ชีวิตลูกไม่มีความพร้อมเหมือนคนอื่นเลย เพราะปัจจุบันลูกยังไม่มีงานประจำทำ แถมยังเช่าห้องอยู่ ซึ่งพอใครมาดูห้องแล้วก็ต้องบอกลูกว่า ให้ไปหาที่อยู่ใหม่กันแทบทั้งนั้น
พระธรรมทายาท สุพจน์ ถิรสกฺโก อายุ 20 ปี ผมบวชในโครงการ 1 แสนรูป ภาคฤดูร้อน ที่ผ่านมาครับ ปัจจุบันรับบุญเป็นพระพี่เลี้ยง อยู่ที่ศูนย์อบรมวัดคอกอ้ายเผือก อ.บางสะพานน้อย จ.ประจวบคีรีขันธ์ครับ
ลูกชื่อ พนมมาศ ผลแรก เป็นครูโรงเรียนเทศบาล 6 (ถนนโคกเคียน) สังกัดเทศบาลเมืองนราธิวาส อ.เมือง จ.นราธิวาส ลูกเป็นครู มีภูมิลำเนาอยู่ในจังหวัดนราธิวาส ปฏิบัติหน้าที่ครูมากว่า 20 ปี จากการปฏิบัติหน้าที่หลายองค์กร ไม่ว่าจะเป็นครูโรงเรียนเอกชน หรือ การใช้ชีวิตผูกพันกับนักเรียนชนบท ในโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม (โรงเรียนปอเนาะ) และปัจจุบันปฏิบัติหน้าที่ครูในสังกัดสำนักการศึกษาเทศบาลเมืองนราธิวาส รู้และเข้าใจวิถีชีวิต วัฒนธรรม ประเพณีของประชาชน 3 จังหวัดชายแดนใต้ดียิ่งนัก ที่ผ่านมาเคยอยู่อย่างอบอุ่น มีความเข้าใจ ช่วยเหลือเกื้อกูลไม่ว่าจะเป็นพุทธ หรือ มุสลิม แต่พอเหตุการณ์ต่างๆเกิดขึ้น ความรู้สึกหวาดกลัว กังวลใจ กับสถานการณ์เหล่านั้นก็มากขึ้น คิดว่าสักวันหนึ่ง ครูผู้โชคร้ายคนนั้น ก็คงเป็นเรา เพราะเพื่อนเราหลายคนก็จากเราไปด้วยเหตุการณ์ร้ายเหล่านั้น ถ้าเป็นเราจะทำอย่างไร ได้แต่ปลอบและให้กำลังใจตนเอง ถ้าอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด คงเป็นเวรกรรมของเรา แต่สิ่งหนึ่งที่ย้ำกับตนเองตลอดเวลาว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็จะไม่ขอย้ายไปจากที่นี่ เพราะที่นี่ก็คือบ้านเกิดเมืองนอนของเรา บรรพบุรุษของเราอยู่ที่นี่ ถ้าจะต้องตายก็ขอให้ผืนแผ่นดินตรงนี้ได้กลบหน้าเรา
อลิซ่าเองก็จะมานั่งสมาธิพร้อมกับลูกเสมอๆและมีผลการปฏิบัติธรรมที่ดีค่ะ หลังจากที่นั่งสมาธิด้วยกันเสร็จแล้ว วันหนึ่งเขาก็หันมาบอกว่า “แม่ขา หนูเห็นดวงแก้ว” พอถามว่าเห็นจริงเหรอลูก เขาก็ยืนยันว่า “หนูเห็นจริงๆค่ะแม่ เห็นเป็นดวงแก้วใสๆ พอดวงแก้วสว่างหนูก็สว่างด้วย”
เมื่อนั่งสมาธิ ลูกเณรรู้สึกผ่อนคลาย และเห็นดวงแก้วได้ง่าย ดวงแก้วเคลื่อนมาที่กลางท้อง และเปลี่ยนเป็นดวงอาทิตย์ที่สว่างมาก ลูกเณรพยายามที่จะเอาตัวเองเข้าไปอยู่กลางดวงอาทิตย์นั้น แต่กลายเป็นองค์พระธรรมกายนั่งสมาธิอยู่กลางดวงสว่างนั้นแทน
ใครทำกรรมใดไว้ ดีหรือชั่วก็ตาม ตนจักต้องเป็นผู้รับผลของกรรมนั้น ...ชายคนหนึ่ง เป็นคนขยัน มีความรับผิดชอบสูง มีลักษณะของผู้นำ จนทำให้ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ใหญ่บ้าน ...เนื่องจากในอดีตชาติ ได้เคยทำร้ายและฆ่าคนเอาไว้ ทำให้ในชาตินี้ เกือบถูกลอบยิง แต่เพราะกรรมยังไม่สุกงอมทำให้รอดพ้นมาได้ แต่ในที่สุดเขาก็หนีกรรมไม่พ้น ต้องตายเพราะเป็นโรคเส้นประสาททับเส้นเลือดฝอย ก่อนวัยอันควร...
